Toprağı oluşturan en önemli parçacıklar kum, mil ve kildir. Birbirlerinden farklı büyüklüklerde olan kum, mil ve kilin topraktaki miktarı toprağın bünyesini belirler. Toprak kütlesi içerisindeki kum (2-0,5mm), mil (0,5- 0,002 mm), kil ( 0,002 mm den küçük ) gruplarının toprak sistemindeki etkileri ve görevleri oldukça farklıdır. Tınlı topraklar kum, mil ve kil gibi toprağı oluşturan toprak zerreciklerinin birbirine yakın oranlarda bulunduğu topraklardır. Su, bu topraklar içinde kolaylıkla sızar. Fakat bitkilerin kullanılması için önemli miktarda suyu da tutarlar. Tınlı topraklarda tohumların çimlenmesi ve bitki köklerinin toprak içinde yayılması daha sağlıklı olmaktadır. Killi topraklar genel olarak besin maddelerince zengin topraklardır. Su tutma kapasiteleri yüksek fakat su geçirgenlikleri azdır. Bu nedenle killi topraklar sıkı, ıslandıkları vakit havalanmaları çok güç, ısınmaları da o derece geç olan topraklardır. Kilin yüksek miktarda bulunuşu killi toprakların bitki besin maddelerince zenginliğini ve gübrelemelerin etkisinin kalıcılığını sağlar. Buna karşılık kök gelişimi için fiziksel özellikler pek elverişli sayılmaz, çok fazla su tutmaları sebebiyle kök çürümelerine neden olabilir. Bu durumda perlit, pomza ve zeolit gibi gözenekliliği artırıcı malzemelerin kullanımı mevcut toprağın gözenek yapısını düzenler, faydalı nem kapasitesinin oluşumuna katkı sağlar. Ayrıca toprak işleme, çapalama, organik madde ilavesi gözenekliliği olumlu yönde etkiler.

Bitkilerin en çok ihtiyaç duyduğu besin maddeleri azot, fosfor ve potasyum dur. Eksiklikleri bitkinin gelişimini durdurur veya yavaşlatır. Azot (N) dal oluşumunda, fosfor ( P ) döl yani çiçeklenme ve meyve oluşumunda, potasyum ( K ) bal yani aroma ve tat oluşumunda etkilidir.